بعضی آدمها آنقدر لطیف، منعطف و دوست داشتنی هستند که آدم جرات می کند بازترین شوخی ها را هم با آنان داشته باشد و در نهایت سوء استفاده از دید هنریشان، حتی کاریکاتورشان را هم روی جلد یک مجله بگذارد... هنرمندی دوست داشتنی ولی گمنام! که روزگار، کم به ایشان و امثال ایشان جفا نکرده است؟!...

اما از شیرین ترین خاطرات دوران تحصیلم این بود که پس از شهادت معلممان ، یک گروه همخوانی تشکیل دادیم بنام «گروه همخوانی شهید مداح» و تقریباًاولین گروه تواشیحی بودیم که حتی قبل از " گروه قدر " فعالیتمان را آغاز کردیم . دقیقا پنج جفت برادر بودیم که یک گروه تواشیح ده نفره را تشکیل می دادیم که همگی از قاریان خوب و ممتاز آن سالها بودیم و با این گروه در مناسبتهای گوناگون و علی الخصوص در جلسات سران و بزرگان نظام ، برنامه اجرا می کردیم و هنوز هم این گروه با اندکی تغییرات پا بر جاست که بنام «گروه همخوانی محراب» تغییر نام داده است...